نمیتونم چیزی رو تغییر بدم و نباید هم این کارو کنم  یه دعائی موقع کنکور می خوندم که شاید الان هم کمکم کنه

"خدایا به من توانی عطا فرما تا تغییر دهم آنچه را که میتوانم تغییر دهم  و به من شهامتی بده تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم و خردی که تفاوت میان این دو را درک کنم "

توی زندگیم کم حسرت رو تجربه کردم ولی الان مدتهاست که این حس داره با من زندگی می کنه

حسرت خیلی چیزها به دلم مونده حسرت خیلی چیزها رو به دلم گذاشته حسرت یه حرف راست حسرت یه لبخند مهربونحتی حسرت عطر تنش که هرگز نبوئیدمش

یه بزرگی میگه "بزرگترین فن زندگی استفاده از فرصتهای بی نظیریست که بر ما میگذرد "

نمی دونم چرا وجودش           اجازه نداد از فرصتهام استفاده کنم

تنها ارمغانی که رابطه ی نا فرجامش برایم داشت همین یک جمله است

"کاش هرگز ندیده بودمت"

او رفته است و همه چیز تمام شده مثل یک مهمانی که به آخر میرسد و تو به حال خود رها میشوی

چرا غمگین باشم این رسم زندگیست و من نمی توانم تغئیرش دهم همه ی تلاشم را کردم ولی من کافی نیستم

پس بهتر است تنهایی آواز بخوانم این تنها کاری است که از دست من برمی آید

اما فردا رو چه کار کنم فردا که تولد اونه حتی نمی تونم بهش تبریک بگم  ولی این کار رو می کنم حتما بهش تبریک میگم

                                           امیدوارم که صدامو بشنوه  

                             زیر قرارت زدی و میگی دلت می خواد بری

                          حالا که دیگه دلم و نمی دمش دست کسی

                           می خوای بری یه جا دیگه به آرزوهات برسی؟

                            حالا که مردم هم دیگه قصه ی ما رو میدونن

                          دلت می خواد بقیه ی قصه روهرگز نخونن؟

                         حالا که من تنها شدم با عطر اون بوته ی یاس

                    از جون چشمام چی میخوای دوستت دارم یا التماس؟

                             حالا که من به خاطرت قید سفرهامو زدم  

                         تو تازه یادت افتاده که حیفی چون خیلی بدم

                         حالا که لحظه های من به خاطرت هدر شدن

                        بهونه های رفتن و می ذاریشون تقصیر من

                       حالا که از راه رسیده یکی با چشمهای درشت

                     بگو کی بود بهم میگفت چشمهای نازت منو کشت؟

                         حالا که پائیزم می خواد بشینه پشت پنجره 

                         بهتره هر کی نمی خواد بمونه خیلی زود بره

                         حالا که شرجیه هوا تو آسمون سرنوشت 

                         حالا که دیگه نمیشه با هم دیگه بریم بهشت

                        حالا که ثابت شده تو نموندی پای وعده ها 

                          برو منم میگذرم از کرده ها و نکرده ها

                        اما بدون اگه یه روز خوردی به یک صخره سرد

                          هر کاری دوست داری بکن اما پیش من برنگرد

وای بر حال آنکه در عشق پایبند نظم و ترتیبی است و اما تو قرار نبود آن وقت های تو جایشان را با این وقت های من عوض کنند  قرار نبود عشق هم مثل گیلاس و بوسه و تعطیلات تابستان اولش قشنگ باشد قرار نبود کسی سختش باشد بگوید دوستت دارم

 قرار نبود کسی به هوای نشکستن دل خودش بماند قرار تنها بر بی قراری بود و بس

گمان نمیکنم گناه من سنگین تر از نگاه تو باشداما یقین دارم که کودک دلت کمتر از پیش بهانه ی لالائی های شعر گونه ام را می گیرد مهم نیست فقط یک چیز مهم است

اگر اتفاقی که نباید بیفتد افتاد تنها برایت می نویسم خودت خواستی تقصیر من نبود

زیر سایه ی امن ترین سایه بان هستی دلواپس دلواپسی هایت هستم

                                                                                                             فرناز

عشق او همچون خود طبیعت آرام بخش است برای آدم هیچ معیاری تعئین نمیکند هیچ چیز را برای آدم انتخاب نمیکندبه سادگی حقیقت وجود آدم را می پذیرد درست مثل طبیعت

من حقیقی هستم او نیز : یکی از این دو حقیقت دیگری را دوست دارد فقط همین

و من زندگی را بی این شور بدون این عشق نمی خواهم

این روزها مردم همه مرده اند چون کسی را نمی یابند که دوستش بدارند

"دیوانه بمانید اما مانند عاقلان رفتار کنید . خطر متفاوت بودن را بپذیرید اما بیاموزید که بدون جلب توجه متفاوت باشید "

اشکامو پاک کنم یا نه دوستم داری یا نداری تکلیف عشقمون چیه؟ عاشقی یا مسافری ؟

اشکامو پاک کنم یا نه بگو تو میمونی باهام یا اشک و هدیه می کنی وقت جدائی به چشام

جواب اشکامو بده یه جائی دارم تو دلت یا عشق ناقابل من کهنه شده تو خاطرت

بگو بگو بهم بگو پیشم میمونی تو هنوز تو رو خدا تنهام نذار تو که دوستم داشتی یه روز

با غم عشقت چه کنم ؟ بمونم یا بمیرم اشکامو پاک کنم یا نه گریه رو از سر بگیرم؟

اشکامو پاک کنم یا نه ؟

وقتی که دیگر نمی توانی دستم را در دست بگیری و من نمی توانم میان ماندن و رفتن دودل باشم

به یاد بیاور مرا وقتی که دیگر نمی توانی برنامه های روز آینده ات را برایم بگوئی

تنها مرا به یاد بیاور

دیگر برای هر حرف و نیایشی دیر است و اگر زمانی مرا از یاد بردی

و باز به یاد آوردی اندوهگین نباش

چون اگر این تاریکی و تباهی مرا رها کند نشانی از افکار گذشته من می یابی

اینکه بهتر است مرا فراموش کنی و لبخند بزنی تا اینکه به یاد من باشی اما

                                                                                                          ساکت و اندهگین