تبليغاتX
او رفته است
تقدیم به کسی که هنوز هم نگاه مهربانش را با هیچ چیز و هیچ کس عوض نمیکنم

شايد اشتباه اما عاشقا دروغ ميگن

آدماي مهربون و با وفا دروغ ميگن

 

اونا كه ميگن كه تا هميشه ديونتونن

بذار بي پرده بگم كه به شما دروغ ميگن

 

اونا كه ميان به اين بهونه ها كه اومدن

از توي شهر قشنگ قصه ها دروغ ميگن

 

اونا كه فدات بشم تكيه كلامشون شده

به تموم آسمونها به خدا دروغ ميگن

 

اونا كه با قسم و آيه ميخوان بهت بگن

تا قيامت نميشن ازت جدا دروغ ميگن

 

 

 

(اين روزها همه به هم دروغ ميگن)

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم دی 1384ساعت 16:11  توسط فرناز  | 

بعضي ها به اصل و نسب خانوادگي شان مي بالند و بعضي به هنر و مهارتشان  بعضي به ثروتشان  بعضي به سر و وضع و لباسهايشان هر چند به سبك زشت تازه باب شده باشد  خلاصه هر طبع و مزاجي سرگرمي وابسته به خود دارد  كه از آن بيشتر از بقيه ي كارها لذت مي برد اما اين سرگر مي ها در حد و ميزان من نيست از همه ي اينها من يكي را جامع ترين و بهترين مي دانم  و آن عشق توست كه براي من از همه چيز گرانبها تر درخشان تر و لذت بخش تر است  و با داشتن تو بيش از آنچه همه ي مردم  به آنها مي بالند به خود مي بالم

 

بيچارگي و بدبختي من فقط در اين است كه تو رفتي و همه ي اين خوشبختي را از من گرفتي و با خود بردي و مرا به بيچاره ترين بدبختي ها دچار كردي

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم آذر 1384ساعت 16:34  توسط فرناز  | 

بازم دلم برات تنگ شده بازم داشتم صدا و تصویرت رو مرور میکردم تو چطور تونستی منو اسیر خودت کنی ؟ من که اصلا تو قید و بند این چیزها نبودم چرا اومدی و همه چیز و به هم ریختی ؟ تو که می دونستی یه روز باید بری چرا منو اینقدر عاشق کردی ؟

اینقدر دوستت دارم که حتی نمی تونم نفرینت کنم  نمی تونم از خدام بخوام که حقت و کف دستت بذاره

نمی تونم فراموشت کنم نمی تونم اینقدر عاشقم که حتی یک لحظه هم چهره ات از جلوی چشمام کنار نمی ره اینقدر عاشقم که اگه التماس هم کنی دیگه نمی تونم برگردم

دارم ذره ذره آب می شم تمام وجودم داره تو وجود ناچیز تو محو میشه  کاش حداقل می تونستی چیز هائی رو که برات مینویسم بخونی کاش میشد ولی نه  نه میخوام بخونی نه میخوام برگردینه می خوام فراموشت کنم

همه چیز درست میشه اینو مطمئنم ولی فقط از یه چیزه که می ترسم  از اینکه دوباره برگردی  چطور به تو که اینقدر برام عزیزی بگم که نمی خوامت چطور؟

کاش میشد بلند فریاد بزنم تا بشنوی

سایه تو بردار و از اینجا برو   نمیخوام  ببینمت دیگه تو رو

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و دوم آذر 1384ساعت 12:34  توسط فرناز  | 

رسم زندگی این است یک روز کسی را دوست داری و روز بعد تنهائی

او رفته است و همه چیز تمام شده مثل یک مهمانی که به آخر میرسد و تو به حال خود رها میشوی

چرا غمگین باشم این رسم زندگیست و من نمی توانم تغئیرش دهم همه ی تلاشم را کردم ولی من کافی نیستم

پس بهتر است تنهایی آواز بخوانم این تنها کاری است که از دست من برمی آید

اما فردا رو چه کار کنم فردا که تولد اونه حتی نمی تونم بهش تبریک بگم  ولی این کار رو می کنم حتما بهش تبریک میگم

                                           امیدوارم که صدامو بشنوه  

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم آذر 1384ساعت 12:42  توسط فرناز  | 

                              حالا که عادتم دادی به غصه های شاعری

                             زیر قرارت زدی و میگی دلت می خواد بری

                          حالا که دیگه دلم و نمی دمش دست کسی

                           می خوای بری یه جا دیگه به آرزوهات برسی؟

                            حالا که مردم هم دیگه قصه ی ما رو میدونن

                          دلت می خواد بقیه ی قصه روهرگز نخونن؟

                         حالا که من تنها شدم با عطر اون بوته ی یاس

                    از جون چشمام چی میخوای دوستت دارم یا التماس؟

                             حالا که من به خاطرت قید سفرهامو زدم  

                         تو تازه یادت افتاده که حیفی چون خیلی بدم

                         حالا که لحظه های من به خاطرت هدر شدن

                        بهونه های رفتن و می ذاریشون تقصیر من

                       حالا که از راه رسیده یکی با چشمهای درشت

                     بگو کی بود بهم میگفت چشمهای نازت منو کشت؟

                         حالا که پائیزم می خواد بشینه پشت پنجره 

                         بهتره هر کی نمی خواد بمونه خیلی زود بره

                         حالا که شرجیه هوا تو آسمون سرنوشت 

                         حالا که دیگه نمیشه با هم دیگه بریم بهشت

                        حالا که ثابت شده تو نموندی پای وعده ها 

                          برو منم میگذرم از کرده ها و نکرده ها

                        اما بدون اگه یه روز خوردی به یک صخره سرد

                          هر کاری دوست داری بکن اما پیش من برنگرد

                          

                          

                      

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم آذر 1384ساعت 15:4  توسط فرناز  | 

تقدیم به چشمهائی که در راه ماندند و دلهائی که آنها را راندند تقدیم به اشکهایی که غرورشان شکست و عهدهایی که کسی آنها را نبست

وای بر حال آنکه در عشق پایبند نظم و ترتیبی است و اما تو قرار نبود آن وقت های تو جایشان را با این وقت های من عوض کنند  قرار نبود عشق هم مثل گیلاس و بوسه و تعطیلات تابستان اولش قشنگ باشد قرار نبود کسی سختش باشد بگوید دوستت دارم

 قرار نبود کسی به هوای نشکستن دل خودش بماند قرار تنها بر بی قراری بود و بس

گمان نمیکنم گناه من سنگین تر از نگاه تو باشداما یقین دارم که کودک دلت کمتر از پیش بهانه ی لالائی های شعر گونه ام را می گیرد مهم نیست فقط یک چیز مهم است

اگر اتفاقی که نباید بیفتد افتاد تنها برایت می نویسم خودت خواستی تقصیر من نبود

زیر سایه ی امن ترین سایه بان هستی دلواپس دلواپسی هایت هستم

                                                                                                             فرناز

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم آذر 1384ساعت 12:26  توسط فرناز  | 

تقدیم به او که وجودش جز غم ارمغانی برایم نداشت

اشکامو پاک کنم یا نه دوستم داری یا نداری تکلیف عشقمون چیه؟ عاشقی یا مسافری ؟

اشکامو پاک کنم یا نه بگو تو میمونی باهام یا اشک و هدیه می کنی وقت جدائی به چشام

جواب اشکامو بده یه جائی دارم تو دلت یا عشق ناقابل من کهنه شده تو خاطرت

بگو بگو بهم بگو پیشم میمونی تو هنوز تو رو خدا تنهام نذار تو که دوستم داشتی یه روز

با غم عشقت چه کنم ؟ بمونم یا بمیرم اشکامو پاک کنم یا نه گریه رو از سر بگیرم؟

اشکامو پاک کنم یا نه ؟

+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم آذر 1384ساعت 13:20  توسط فرناز  |