وقتی که دیگر نمی توانی دستم را در دست بگیری و من نمی توانم میان ماندن و رفتن دودل باشم

به یاد بیاور مرا وقتی که دیگر نمی توانی برنامه های روز آینده ات را برایم بگوئی

تنها مرا به یاد بیاور

دیگر برای هر حرف و نیایشی دیر است و اگر زمانی مرا از یاد بردی

و باز به یاد آوردی اندوهگین نباش

چون اگر این تاریکی و تباهی مرا رها کند نشانی از افکار گذشته من می یابی

اینکه بهتر است مرا فراموش کنی و لبخند بزنی تا اینکه به یاد من باشی اما

                                                                                                          ساکت و اندهگین